dziabać


dziabać
dziabać {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk IIa, dziabaćbię, dziabaćbie, dziabaćany {{/stl_8}}– dziabnąć {{/stl_13}}{{stl_8}}dk IVa, dziabaćnę, dziabaćnie, dziabaćnij, dziabaćnął, dziabaćnęli, nięty, pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'uderzać, zwykle lekko, ostrym narzędziem': {{/stl_7}}{{stl_10}}Dziabać drzewo siekierą. Dziabnąć nożem w nogę. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • dziabać — ndk IX, dziabaćbię, dziabaćbiesz, dziab, dziabaćał, dziabaćany dziabnąć dk V, dziabaćnę, dziabaćniesz, dziabaćnij, dziabaćnął, dziabaćnęła, dziabaćnęli, dziabaćnięty, dziabaćnąwszy, pot. «uderzać ostrym narzędziem; łupać, rąbać» dziabać się… …   Słownik języka polskiego

  • dziabać się – dziabnąć się — {{/stl 13}}{{stl 7}} uderzać siebie, raczej lekko, ostrym narzędziem : {{/stl 7}}{{stl 10}}Dziabnąć się finką w rękę. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dziabnąć — → dziabać …   Słownik języka polskiego

  • ciapać — ndk IX, ciapaćpię, ciapaćpiesz, ciap, ciapaćał, ciapaćany ciapnąć dk Va, ciapaćnę, ciapaćniesz, ciapaćnij, ciapaćnął, ciapaćnęła, ciapaćnęli, ciapaćnięty, ciapaćnąwszy 1. pot. «uderzać ostrym narzędziem; ciąć, rąbać; ciachać, dziabać» Ciapać… …   Słownik języka polskiego

  • dziabanie — ↨ dziabanie się n I rzecz. od dziabać (się) …   Słownik języka polskiego

  • dziabnąć — I {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}dziabać {{/stl 33}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}dziabnąć II {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk IVa, pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} trochę zjeść {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień